Dicky Woodstock: waar ABBA altijd een goed idee is

Jaar na jaar is Woodstock het festival waar ik het hele jaar naar uitkijk. Vriendin Henny en ik hadden weer een passe partout bemachtigd en maakten ons op voor drie dagen vertier.

Donderdagavond

Net als vorig jaar slapen we in de bus van mijn vader. Bus klinkt ruim, tot je erin gaat slapen. Twee matrassen passen eigenlijk nét niet. Onze benen moeten we over de wielkast draperen. Maar met de nodige biertjes in het vooruitzicht zijn we dat vast snel vergeten.

Het doel is altijd om het weekend rustig te beginnen. Hardlopers zijn doodlopers, nietwaar? Dus wagen we een poging om rustig aan te doen met de rondjes bier. En warempel: het lukt op donderdag best aardig. Misschien is het onze leeftijd die ons wat verstandiger maakt?

Een mooie man

Vriendin Marjel voegt zich vanavond bij ons en we hoppen een beetje van de ene tent naar de andere waar we praten met oude en nieuwe bekenden.
“Kijk die man!” roept Marjel ineens enthousiast.

We staan in de grote tent en ik draai me enthousiast om. Een mooie man is altijd leuk om naar te kijken! Eenmaal omgedraaid zie ik genoeg mensen, maar niet per se een bijzondere man.
“Welke man?” vraag ik.
“Nééé, die maan!”

We schieten in de lach en kijken een stukje verder omhoog waar inderdaad een prachtige volle maan te zien is. Heeft dit met onze leeftijd te maken? Vroeger keken we naar mannen en nu blijkbaar naar volle manen?

Vrijdagavond

Vanavond voegt vriendin Inge zich bij ons, net als mijn broer, schoonzus en haar vader van 73 jaar. Mijn schoonzus die altijd goede paadjes naar voren weet te vinden, staat nagenoeg vooraan bij Mooi Wark. Ze hebben de sfeer er al snel in. Ineens beginnen een paar lompe kerels elkaar te duwen en tegen elkaar op te springen. Kort daarna maakt het publiek eromheen zich angstvalig uit de voeten om niet per ongeluk in de ‘pit’ terecht te komen. Ons oudste groepslid evacueren we ook maar even, voordat hij met zijn 73 jaar ook in de pit terechtkomt.

ABBA is altijd een goed idee

We eindigen de avond bij ABBA F*VER. Ik ben al jaren dól op ABBA. En 1,5 uur lang komen alle hitjes voorbij. Ik voel me mega happy. Zelfs als ik bij de wc's word uitgescholden.

Ik sta in de rij te wachten als een vrouw voor me het hoogste woord heeft. "Ik kan zó snel plassen, echt een kwaliteit om trots op te zijn!" roept ze. Eenmaal aan de beurt, is ze allesbehalve snel. Na vijf minuten slaan we hard op de dixie. “Afknijpen!” roepen we.

Dan wordt woest de deur opengetrokken. Volledig gekleed staat ze daar. “Doe eens normaal!” roept ze kwaad uit.
“Het duurde zo lang. Ben je nu klaar?” antwoorden wij.
“Nee,” zegt de vrouw en de deur gaat weer dicht en op slot. Ze blijft er zeker weer twee minuten in zitten waarna ze eruit gaat en ons allebei uitmaakt voor schijtwijven. Het meisje voor me vestigt daarna écht een persoonlijk record in plassen en ontvangt van de hele rij een high five.

Zaterdagavond

En dan is het alweer tijd om een beetje afscheid te nemen tijdens de laatste avond. Met nagenoeg dezelfde groep als gister én mijn vriend Alex maken we ons op voor nog een avond vertier.

Guus Meeuwis is de hoofdact van de avond, maar ik vind het veel te druk in de tent. Ik word moe van het geduw en getrek van wildvreemden die zich een weg naar binnen beuken en ga daarom naar buiten om vanaf daar te genieten van Guus' leuke liedjes.

Na Guus zoeken we nog even de geheime tent op die dit jaar alleen voor onbevoegden is. Ik weet 100% zeker waar de ingang is, dus ga voorop en open de deur van een dixie. Het lijkt de magische poort naar binnen. Triomfantelijk kijk ik naar de rest. We lopen verder, maar komen uit bij de ingang. Shit, dit was een nepingang!

Eten, eten, eten

De tweede poging lukt gelukkig wel en dan staan we binnen in dit kleine cafeetje waar de stemming opperbest is. Er wordt een wedstrijdje ‘wie het hardst op de vloer kan stampen’ gedaan. Mijn broer staat ineens op een soort ronde tafel en wordt nogal hard ‘plagerig’ in zijn buik gemept door een wildvreemde. Waarom? Geen idee. Waarschijnlijk is dit iets wat alleen mannen onderling begrijpen.

Aan het einde van de avond halen we nog een laatste patatje. Een meisje is half in paniek omdat ze een muntje heeft laten vallen en nu geen patatje meer kan halen. Ik tik haar aan en geef haar een muntje. Stralend kijkt ze me aan. Alsof ik haar net de sleutels van een gloednieuwe Mercedes heb gegeven.
“Dankuwel mevrouw!”
Mevrouw, oei. Zelfs in het donker word ik blijkbaar niet meer aangezien voor begin 20. Alex moet hard lachen.

Slaap lekker

Inge, Henny en ik lopen terug naar de camping. We nemen een jonge jongen onder onze hoede die is gevallen en last heeft van zijn ribben. Op de camping doen we nog een rondje langs de caravans, maar het is overal rustig. We kijken vanaf het buitenmuurtje nog naar een paar koeien. En dan draperen Henny en ik voor het laatst dit weekend onze benen over de wielkast. Op naar volgend jaar!