Maaike & Inge in Italië: flauwvallen, Italiaans schepijs en Vespa’s

Twee onmisbare ingrediënten van een Italiaanse vakantie? Tiramisu en Vespa scooters natuurlijk! Tijdens het tripje dat Inge en ik langs de Amalfikust maakten, was dit er in overvloed. Wat er ook was? Héél veel zon, heel veel zweet én pizza!

‘Ik heb niet zulk goed nieuws.’ Ik laat mijn ogen over het app’je van Inge gaan. Zo’n drie maanden geleden boekten we dit tripje. Vannacht vertrekken we naar Schiphol. Ze gaat toch wel mee?! Als we bellen, vertelt Inge dat ze de hele dag al aan het overgeven is. Ze voelt zich knap ellendig. ‘Maar ik ga gewoon mee, hoor!’

Een te zware koffer

Rond 5 uur zijn we op Schiphol. Inge ziet bleekjes. Ze heeft al bijna 24 uur niets gegeten, omdat alles er met dezelfde rotgang weer uitkomt. Hopelijk gaat hier alles soepeltjes. Als er een rood kruis op het scherm van de medewerker van EasyJet verschijnt, vervliegt die hoop.
‘Jullie koffer is te zwaar. Je mag maar 15 kilo mee.’

Ik sputter tegen. In élk mailtje stond dat we 23 kilo mee mogen. We hebben 22 kilo. De jongen is onverbiddelijk. Ik pak mijn mails erbij en zie in grote letters 23 kg staan, maar daarachter staat een klein sterretje. *Standaard mag je 15 kilo mee, maar je kunt upgraden tot 23 kg.

Shit met een hoofdletter S. We trekken extra truien en t-shirts aan en proppen onze handbagage vol met kleren. Eindstand: 15,6 kg.

Ik word er flauw van!

In het vliegtuig vallen we snel in slaap. Dan schudt Inge me wakker. ‘Ik denk dat ik weer moet overgeven.’ Ze blijft een poos weg. Eenmaal terug zegt ze dat ze is flauwgevallen.

Ik begin te lachen. ‘Grapje zeker?’ Inge schudt haar hoofd. ‘Nee, ik kon ineens de wc niet vinden, zei dat tegen de stewardessen en viel gewoon weg. Ze zijn bij me gebleven en heb wat eten met suiker gekregen. Nu gaat het wel.'

Groepsreis Amalfi kust

Op het vliegveld van Napels wachten we op onze shuttle die ons naar hotel O Solo Mio in het plaatsje St. Agatha brengt, vlak onder Sorrento aan de Amalfi kust. Vanaf morgen start onze Vespa Trip. Een semi-groepsreis. Iedereen die deze reis heeft geboekt, maakt onderdeel uit van de groep. Maar wel is iedereen vrij om de reis zich eigen te maken. Je mag dus ook in je eentje rondrijden. Wij kiezen ervoor om de komende drie dagen met de groep mee te gaan.

Passenger princess

Die avond staat er een gezamenlijk etentje met de groep op de planning. De leeftijden zijn verschillend. Van jonge twintigers tot een groepje 50+-vriendinnen.

De volgende dag voelt Inge zich gelukkig weer fris en fruitig. Ze heeft zin om de komende dagen te chauffeuren. Ik vind het prima om de komende dagen de ‘passenger princess’ uit te hangen. We rijden achter de gids aan naar onze eerste stop.

Een koel zeebriesje

Het eerste deel van onze route leidt ons langs de prachtige Amalfi kust. Het is bloedheet. Mijn app geeft aan dat het om 10 uur ’s ochtends al 32 graden is. Gelukkig is het op de scooter nog een beetje verkoelend.

We stoppen in het stadje Positana waar we een uurtje rondlopen. Daarna rijden we door naar Ravello waar Inge en ik met een deel van de groep lunchen.

Ook is Ravello een heel mooi dorpje. Op het centrale plein staat pontificaal een kathedraal. Daaromheen kronkelen schattige straatjes. Bij het ijswinkeltje is het ontzettend druk. Terecht, volgens onze gidsen. We gaan dus net als de anderen in de rij staan en het stelt inderdaad niet teleur. Het blijkt achteraf het beste Italiaanse ijsje van de vakantie te zijn. 

Laveren over de weg

Onze laatste stop van vandaag is het stadje Amalfi. De groep gaat naar het strand. Inge en ik besluiten terug naar ons hotel te rijden. Het strand is druk, ligt vol met stenen en er is geen schaduw te bekennen.

In ons eentje laveren we over de Italiaanse wegen. Het is genieten. De wegen zijn perfect voor onze Vespa. Denk haarspeldbochten, mooie uitzichten op luxe jachten en dorpjes die tegen de heuvels aan zijn gebouwd.

In het hotel plonzen we in het zwembad en die avond genieten we van een heerlijk diner in het dorpje. We proosten op een feestelijke eerste dag. Op naar de rest!

Versteende lichamen in Pompeï

Na een welverdiende nachtrust vertrekken we de volgende dag naar Pompeï! De route is een tikkeltje saai, maar de bestemming des te interessant.

Even opfrissen: Pompeï was een oude stad in de buurt van de stad Napels. Toen de Vesuvius in 79 na Christus uitbarstte, werd de stad bedolven onder 4 tot 6 meter puimsteen en vulkanische as. Hierdoor konden de gebouwen en monumenten van de stad grotendeels behouden blijven.

Slimme lampen

Een gids loodst ons in twee uur tijd door de geschiedenis heen. We zien het Forum van Pompeï, de tempel van Apollo en gaan naar het drukbezochtste huis van Pompeï. 'Wie weet wat dat kan zijn?' vraagt onze gids. 'Een bordeel?' oppert iemand uit de groep. De gids lacht. 'Klopt!'

In het bordeel van die tijd werkten voornamelijk Griekse vrouwen. Communiceren was lastig, maar daar hadden ze iets op bedacht. Boven de kamertjes hingen tekeningen met wat je in de kamer kreeg. Een soort menukaart, dus. Met een grijns bekijken we de verschillende – soms expliciete – afbeeldingen.

Daarop voortbordurend wijst de gids ons later een aantal penissen aan. En geen kleintjes. De joekels van piemels liggen soms letterlijk op straat of zitten op de muren. ‘In die tijd was dit heel normaal. Het staat voor mannelijkheid en macht,’  aldus onze gids.

Lichamen van 2000+ jaar oud

Wat het meeste indruk op me maakt, zijn de ‘versteende’ lichamen. Ze zijn meer dan 2000 jaar oud. De lichamen – overigens niet echt versteend – zijn vergaan. Op het moment dat de Vesuvius uitbarstte, zijn de lichamen onder een laag van as en stenen bedekt. Toen de lichamen ontdekt werden, bedacht de Italiaanse archeoloog Giuseppe Fiorelli een manier om de lijken te ‘restaureren’. De holle ruimtes werden met gips gevuld, zodat het een soort afgietsel werd. Het resultaat is indrukwekkend.

Na Pompeï rijden we naar het schilderachtige dorpje Vico Equense waar we lunchen met een spectaculair uitzicht. De middag sluiten we af bij Meta Beach. Een zwart zandstrand met uitzicht op de kliffen. Heerlijk verkoelend!

Haarscherpe bochten

Op onze derde en laatste dag rijden we naar Monte Faito. De route is best uitdagend, want we gaan vooral bergop. Sommige bochten zijn haarscherp. Zo scherp dat we soms wel moeten remmen voor een auto. En remmen op een helling? Dat is niet slim.

‘Eraf, eraf!’ roept Inge terwijl ze de rem in knijpt. De scooter helt opzij en ik spring er net op tijd af voordat we allebei omvallen. We halen even een paar keer diep adem en proberen het opnieuw. Vanaf dat moment rijden we probleemloos verder naar boven.

Op ons eindpunt anagekomen genieten we van het uitzicht en bestellen in het restaurant - hoe kan het ook anders - tiramisu.

Stelletje luxepoezen

Op de terugweg stoppen we voor de lunch in het bruisende Sorrento. Ik heb een restaurantje op Google Maps gevonden. Het restaurantje zit in een drukke straat, maar zodra we binnenstappen is er een oase van rust. Enige minpunt: geen airco. En we hebben het bloedheet.

Het zweet komt overal vandaan, zelfs uit mijn armen. Met een vies gezicht veeg ik mezelf een beetje af met een servet. Dankbaar bestellen we een fles water. Als de ober langskomt met voor ons allebei een glas champagne en een amuse kijken we elkaar fronsend aan. ‘Volgens mij is dit best een luxe tent,’ zeg ik tegen Inge.

Tiramisu-test

Toch blijven we zitten waar we zitten, want de gerechten op de kaart klinken heerlijk. We bestellen risotto met wortel, pompoen en carpaccio en cannelloni om te delen. Het is alsof er engeltjes op onze tongen piesen.

Als toetje nemen we voor de zoveelste keer een stuk tiramisu. Na de eerste hap rollen onze ogen weg in ons achterhoofd. Dit is de winnaar van de tiramisu-test. Hij is perfect. De rekening van 82 euro betalen we met een dankbare glimlach.

Op naar Napels

Die avond sluiten we onze groepsreis af in een Italiaans tapasrestaurantje. We wissleen verhalen met elkaar uit en blikken nog eens terug met elkaar.

Inge en ik reizen niet meteen terug naar Nederland, maar hebben nog een dagje Napels op de planning. Vanuit Sorrento pakken we voor een paar euro de trein en reizen af Napels. Een oude havenstad en een stad die bekend staat als uitvinder van de échte pizza, de sterkste espresso en van de Argentijnse voetbalgod Diego Maradona. De schaduwkant is het vele afval op straat, grote werkloosheid en de maffia.

Feestelijke afsluiter

Ondanks het vele afval op straat, oogt de stad mooier dan we van tevoren gedacht hadden. Er zijn veel schattige straatjes, op elke hoek van de straat wordt Maradonna geëerd en we zien veel verschillende restaurantjes.

We sluiten onze vakantie af met een laatste, Italiaanse maaltijd op het terras. In ons hotel pakken we nog een paar uur slaap en dan reizen we terug naar Nederland.

Arrivederci Italia!