Maaike in Mexico: zwemmen met walvishaaien en suppen met zonsondergang

Paradijselijke stranden, Coronabiertjes, seksende mensen in hostelbedden en een uitstapje naar zee; Het is een greep uit de gebeurtenissen van twee weken rondreizen in de regio Yucatán in Mexico.  

Schipholdame

Het is 8 augustus als mijn vader mij om vijf uur ’s ochtends afzet op Schiphol. Bij de check-in balie krijg ik bijna een hartverzakking. ‘Waar is de Mexicaanse gezondheidsverklaring?’ vraagt het meisje streng als ze mijn papieren bekijkt. ‘Eh, ik las dat het niet hoefde,’ antwoord ik, plotseling onzeker.

Ik mag terplekke de link alsnog invullen, maar krijg error na error na error. Het meisje belt de Mexicaanse autoriteiten, maar daar wordt door niemand opgenomen. Ik ben doodsbenauwd: straks gaat mijn hele reis naar Mexico niet door. Wat bezielt me ook om dit in coronatijd te doen?

Dan komt het verlossende antwoord. ‘Ga maar, maar maak screenshots van de errors, zodat ze je niet kunnen weigeren.’ Fieww…

Eerste kilometers in Mexico

De Mexicaanse douane laat me zonder problemen binnen, dus zet ik koers naar het verhuurbedrijf voor mijn huurauto. Van tevoren had ik heel wat blogs over Mexico gelezen – dus ook over het autorijden – maar toch zijn de eerste kilometers in een vreemd land altijd spannend. En de Mexicaanse wegen? Nou, die zijn niet fantastisch.

Een halfuur lang hobbel ik over de weg en probeer de diepe gaten in het wegdek van de snelweg te vermijden. Als je in Mexico een bandenverkoper bent, dan doe je absoluut goede zaken. 

Welcome to paradise

Na een goede nachtrust vertrek ik op mijn eerste volle dag naar het autoluwe eiland Isla Holbox. Ik koos voor dit eiland omdat het bekend staat om de fijne, relaxte sfeer en om (nog) geen hordes toeristen.

Ik verblijf in een kleinschalig hostel waar ik een privétent heb geboekt. Het klinkt heerlijk: wakker worden onder een sterrenhemel, in een tentje… maar de werkelijkheid is dat het bloedheet is in de tent. Enfin, ik moet maar snel wennen aan 35+-graden, want dat blijft de komende weken nog wel even zo.

Vonkjesregen

Op de eerste avond laat ik met de hostelmensen asielhonden uit op het strand. We drinken iedere avond coronabiertjes bij de ondergaande zon, voer goede gesprekken met mensen van over de hele wereld en neem iedere dag een duik in de zee om af te koelen.

Na een paar dagen wandel ik met een groep mensen van het hostel in het donker naar Punta Coco om de bioluminescence te bekijken, oftewel: zeevonk! In het pikkedonker lopen we de zee in. Vol verbazing kijken we naar het water dat ineens magisch lijkt. Door onze bewegingen geven micro-organismen een soort vonkje af. Het is alsof ik naar een vonkjesregen op mijn eigen huid aan het kijken ben.

Zonsopgang bij Punta Mosquito

Met twee anderen wandel ik om vijf uur ’s ochtends naar Punta Mosquito. Het is eb, dus we waden door het water naar het noordelijkste puntje van het eiland. Na zo'n 45 minuten zijn we er bijna en worden we op een prachtige zonsopgang getrakteerd. We genieten van flamingo’s, pelikanen en andere tropische vogels. Wat een bijzondere plek is dit!

Walvishaaienexcursie

Een ander hoogtepunt in mijn eerste week is de walvishaaienexcursie. De tocht naar open zee duurt drie uur. En een rustig ritje? Eh, nee. De zee is wild en onstuimig, de boot scheert hard door de golfen en maakt harde klappen op het water. De wildwaterbaan in de Huttenheugte is er niets bij.

Het eerste uur vind ik het nog grappig, het tweede uur klem ik mijn kaken steviger op elkaar en het laatste uur doet mijn hele lijf pijn. Ook geven de eerste passagiers hun maaginhoud cadeau aan de vissen. Ik hoop maar dat ik niet de volgende ben.

Bij de walvishaaien gaan we in tweetallen twee keer het water in om met deze dieren te zwemmen. De naam ‘walvishaai’ klinkt eng, maar de dieren zijn grote lieverds die alleen plankton eten. Maar indrukwekkend zijn ze zeker, aangezien ze wel twaalf meter lang kunnen worden.

Na het onderonsje met de walvishaaien varen we iets verder om met vissen te snorkelen. Ook krijgen we nog een luxe lunch aan boord. Zelfs ik – als niet-vis-eter – geniet van de versbereide ceviche.

Pleinfeest

Ik sluit mijn week op Isla Holbox af met een pleinfeest bij The Hot Corner. Voor het eerst sinds 1,5 jaar sta ik opeengepakt met talloze vreemden te dansen en te zingen op latinmuziek. Het voelt raar, maar ook zó goed.

Valladolid

Na vijf dagen Isla Holbox reis ik samen met Silvana – een meisje dat ik in het hostel heb leren kennen – naar de stad Valladolid. De stad is niet al te groot, de pastelgekleurde huizen zijn prachtig, er zijn veel goede restaurantjes én het is de perfecte uitvalsbasis voor Chítzen Itzá.

Op onze eerste volle dag vertrekken we samen met twee anderen uit het hostel naar Chitzén Itzá. We laten ons rondleiden bij de piramide die al in de 9^e eeuw door de Maya’s is gebouwd. Een bijzondere plek die absoluut indruk op ons maakt.

De magische onderwereld

De volgende dag brengen Silvana en ik de dag zwemmend in cenotes Oxman en Ek Balam door. Mexico kent veel cenotes, dit is een grot of poel gevuld met zoetwater dat meestal is gefilterd door de kalkstenen grondlaag.

Voor de Maya’s waren dit heilige plaatsen en werden de cenotes onder andere gebruikt om offers te brengen. Gelukkig heb ik nergens een dood kalf zien drijven en waren het vooral een heerlijke, koele plekken om te zwemmen.

Reusachtig bed voor één?

Maar een stad is een stad en in deze zomer zó heet, dat ik blij ben om na een aantal dagen richting de kust te vertrekken. En wel om te couchsurfen!

Couchsurfen, wat was dat ook alweer? Dat is gratis slapen bij een local.

Deze local uit Bacalar, Oscar, is een SUP- en kiteboardinstructeur, dus ik kon mij gaan opmaken voor veel waterplezier.

De rit van Valladolid naar Bacalar is ruim drie uur. Oscar staat me buiten bij zijn appartement al op te wachten en begroet me enthousiast. ‘Wat leuk dat je er bent! Kom erin, kom erin.’

Hij houdt de deur van zijn appartement voor me open en ik stap naar binnen. Het eerste wat opvalt is het reusachtige bed – hier passen wel vier personen in – en tegenover het bed staat een klein bureautje met een televisiescherm. ‘Nou, dit is de woonkamer en werkkamer in één,’ gebaart Oscar.

Ik grinnik en knik. ‘En eh… waar slaap jij?’ vraag ik hem. Oscar wijst naar het grote bed. ‘Daar!’ Ik verschiet even van kleur. Shit, dat had ik even gemist in zijn Couchsurfprofiel.

Slapen in één bed, als hij maar niet het zijne ervan denkt… Hij vraagt me van alles over mijn reis en langzaam nemen mijn zenuwen af. Het lijkt me een prima kerel die respectvol omgaat met zijn gasten.

Suppen bij zonsondergang

Als het vijf uur is, wijst Oscar naar buiten. ‘Lijkt het je leuk om te gaan suppen? Als we nu gaan, kan ik het je leren en dan kunnen we op de rivier de zonsondergang aanschouwen.’

Ik heb het suppen snel onder de knie. We steken de grote baai over waar we kort aanleggen om naar de zonsondergang te kijken. Oscar maakt me aan het lachen. Hij heeft zijn ukelele bij zich en tokkelt - en zingt - oervals liedjes van Westlife.

Help! Ik word aangevallen

In zijn reusachtige bed blijft Oscar braaf aan zijn kant van het bed en ik aan de andere kant. Uitgerust word ik de volgende dag wakker, waarna Oscar mij meeneemt naar een plaatsje iets verderop waar het water een prachtige, blauwe kleur heeft.

We wandelen een klein eindje het bos in, tot ik het ineens uitroep van de pijn. ‘AU, AU, AU!’ gil ik en kijk naar beneden. Op mijn rechtervoet zie ik hordes zwarte mieren lopen. En ze bijten. Hard. Oscar trekt me hardhandig het water in. Ondertussen zie ik de eerste bultjes al opdoemen. Oscar stelt me gerust. ‘Over een paar minuten voel je het al niet meer.’

Op dat moment geloof ik hem, maar een paar dagen later is de jeuk zo VERSCHRIKKELIJK dat ik er niet van kan slapen. En dat blijft ook vijf dagen zo. Kutmieren, bedankt voor dit souvenir.

Orkaan Grace

Na twee dagen Bacalar staat Tulum op de planning. De dag voor mijn vertrek las ik de berichten over orkaan Grace. Volgens Oscar viel de storm wel mee. Bovendien had het hotel mij ook geen bericht gestuurd dat ik niet moest komen, dus ga ik alsnog op pad.

Als ik Tulum Pueblo binnen rij, is het er een CHAOS. De wegen zijn overstroomd. Er liggen dikke takken op de weg en telefoonpalen liggen plat. Iedereen is druk bezig de rommel op te ruimen. Een paradijselijk stadje? Eh, nu niet. De chaos wordt nog erger als mijn hotel spoorloos blijkt te zijn.

Dan word ik wanhopig

Het adres op Google klopt niet, dus ga ik te voet verder. Ik loop talloze rondjes. Ik vraag mensen de weg, maar iedereen geeft een ander antwoord. Na twee uren zoeken heb ik het helemaal gehad.

Uiteindelijk vind ik iemand die wél ongeveer weet waar het hotel is en het me aanwijst op een kaartje. Na nog eens een halfuur zoeken vind ik eindelijk de juiste plek. Bij de ingang van het hotel zie ik een gesloten hek. De moed zakt me in de schoenen.

Deur op slot

Er hangt een bel bij het hek waar ik op druk. En nog een keer. En nog een keer. Net zolang tot er iemand komt. Geïrriteerd kijkt de man van het hotel me aan. ‘We zijn gesloten. We hebben geen stroom, geen water, niks doet het.’

Eh, shit? ‘Ja, maar… ik heb een reservering.’ De man haalt zijn schouders op. ‘Ik kan het niet controleren. Ik kan niets voor je betekenen.’ Koortsachtig denk ik na. ‘Mag ik alsjeblieft even naar de wc?’

De man opent met tegenzin het hek voor me en laat me bij de receptie naar de wc gaan. Als ik terug ben, wijst hij naar het bankje. ‘Ga maar even zitten. Je hebt een reservering?’ Ik begin te knikken en vertel dat ik gister het hotel heb geboekt. Hij knikt. ‘Begrijp je ook dat ik het niet kan checken? Ik kan niet zien of je creditkaart heeft gewerkt. Ik kan je daarom niet zomaar een kamer geven.’

Tranen met tuiten

Na die mededeling krijg ik een waas voor mijn ogen en begin ik luid te snikken. De man kijkt me geschokt aan. ‘Sorry,’ snik ik. ‘Ik wil niet huilen, maar ik heb zolang gezocht en nu weet ik niet waar ik naartoe moet.’ De man wordt zo ongemakkelijk van mijn tranen, dat hij na een tijdje toegeeft dat er misschien wel iets te regelen valt.

Het duurt even voordat we een oplossing gevonden hebben, maar als ik aanbetaling in euro's heb gedaan, krijg ik een kamer. Er is nog altijd geen stroom, dus het is er erg warm. Maar ik ben allang blij dat ik niet in mijn auto hoef te slapen.

Luide hostelseks

De volgende dag is het nog steeds chaos in Tulum, dus pak ik mijn boeltje en rij naar Cancun. Een megastad – zeker niet de mooiste stad – en erg toeristisch. Ik heb een hostel geboekt op de hotelstrip (die 17 km lang is!) en ben vastbesloten hier nog een beetje uit te rusten.

Ik onderneem weinig. Ik ontbijt, klets met mensen in het hostel, lees een paar uur een boek op het strand, ga uit eten en drink een drankje (lees: veel drankjes) in de hostelbar. De eerste avond in het hostel hoop ik vroeg te kunnen slapen, maar een stelletje gooit roet in het eten.

Ze hebben eerst luide seks in de badkamer, verplaatsen dan naar het eenpersoons hostelbedje en doen ook daar een aantal rondes. Het liefst roep ik ‘Thanks for the show!’, maar ik ben te schijterig, dus prop ik mijn oordopjes in mijn oren en probeer me voor de geluiden af te sluiten.

Positieve test?

Twee dagen voor mijn vlucht boek ik nog een paardrijexcursie in de jungle. Hobbelend op het paard geniet ik enorm van de omgeving.

Mexico heeft me positief verrast. Het lekkere eten, de lieve en gastvrije mensen en de prachtige, paradijselijke stranden. Ik had van tevoren niet verwacht dat ik het hier zo naar mijn zin zou hebben. Om mijn negatieve coronatest te vieren, doe ik de laatste twee avonden voor mijn vertrek nog het licht uit in de hostelbar. En dan is het toch echt tijd om te gaan.