De magie van verdwalen

Er schuilt iets magisch in het verdwalen in een onbekende stad. Van het horen van je voetstappen op Franse, kasseienstraatjes. Van de geur van versgebakken brood van het bakkertje op de hoek. Van straatnaambordjes die je niet bekend voorkomen of waarvan je geen idee hebt hoe je het uitspreekt. 

Er schuilt iets magisch in praten in een andere taal. Met handen en voeten, lachend om je eigen ongemak en maar hopen dat de ander je uiteindelijk begrijpt. In rondlopen in de miezerregen, schuilend onder luifeltjes en elkaars hand vasthoudend voor een beetje warmte.

Ik geniet van de magie van verdwalen in straten, parken en steden waar ik de weg niet ken. Waar de kleuren en de geuren me onbekend voorkomen en waar de zorgen naar de achtergrond verdwijnen. Even geen telefoon gebruiken als ik dat niet wil, maar simpelweg genieten van al het moois dat op mijn pad komt tijdens mijn dwaling.

Laat me nog jarenlang genieten, samen met jou. In onbekende steden, onbekende straatjes en op onbekend terrein waarin we samen bekend, warm en vertrouwd raken.